Mailen met… Gerardo Soto Y Koelemeijer

Het nieuwe boek van Gerardo Soto Y Koelemeijer is alweer een tijdje uit. Hij vertelt aan Boekenblog meer over dit werk in onze rubriek ‘Mailen met…’.

“Mijn nieuwe roman, De gestolen kinderen, gaat over de tienduizenden kinderen die tijdens het Franco-regime (1939-1975) en daarna, tot 1990, bij hun ouders zijn weggehaald. In eerste instantie was dat om ideologische redenen. Voordat Franco aan de macht kwam, woedde er in Spanje een burgeroorlog die drie jaar duurde (1936-1939). Dat was grofweg een strijd tussen links en rechts. Na de oorlog werden kinderen van linkse ouders gestolen en ondergebracht bij rechtse families, voor een heropvoeding. Later werden er ook kinderen gestolen om economische redenen. De kinderen brachten namelijk veel geld op. De hoofdpersoon uit het boek krijgt te horen dat hij geadopteerd is, en later vermoedt hij, mede door een bevriende archeoloog en historicus, dat hij een van de gestolen kinderen is. Dan begint de worsteling met het verleden en de zoektocht naar zijn biologische ouders.

Ik kwam op het idee voor deze roman door een artikel dat in februari 2011 verscheen in NRC Handelsblad. Dat artikel ging over de babyroof in Spanje en toen bedacht ik me dat dat een te mooi thema was om te laten liggen. Ik ben diezelfde avond nog begonnen.”

2. Wat kunnen de lezers verwachten?
“De verschrikkelijke geschiedenis van de gestolen kinderen is een belangrijk thema in het boek. In andere landen zijn ook kinderen bij hun ouders weggehaald, maar in Spanje gebeurde het op grote schaal, en gedurende een aantal decennia. Zelfs toen Spanje al een democratie was, werden deze praktijken onverminderd voortgezet. Naast dit thema beschrijf ik ook wat iemand doormaakt die te horen krijgt dat zijn ouders niet zijn daadwerkelijke ouders zijn. Mijn hoofdpersoon worstelt met zijn verleden, met zijn ouders die niet zijn werkelijke ouders blijken te zijn, en met zijn huwelijk omdat hij zijn vrouw niets durft te vertellen. Het is een zoektocht naar identiteit en naar zijn biologische ouders.

En daarnaast is het een verhaal over vriendschap. Samen met een goede vriend die hij van jongs af aan kent, duikt hij in het verleden. Er zit bovendien een spannend element in omdat niet duidelijk is of hij zijn biologische ouders vindt en omdat steeds meer bekend wordt over de geschiedenis van de gestolen kinderen. Tot slot is het een verslag van de huidige problemen in Spanje.”

3. Hoe gaat u te werk?
“Ik ben niet snel afgeleid en kan me lang achter elkaar concentreren. Bovendien ben ik best gedisciplineerd. Dat moet wel, want ik werk bijna fulltime als docent wiskunde in het voortgezet onderwijs. Ik heb dus weinig tijd. Door elke dag tijd in te ruimen voor het schrijven, is het makkelijker me ertoe te zetten. Ik zet dan vaak mijn mobiel uit. Het is denk ik ook belangrijk dat je omgeving weet dat je die uren aan het werk bent, zodat je niet snel wordt gestoord. Schrijven naast een grote baan is prioriteiten stellen.”

4. Nog mooie plannen voor de toekomst?
“Ik heb een aantal ideeën die ik graag zou willen uitwerken. Zo wil ik graag twee romans schrijven over het leven van mijn vader. De eerste speelt zich af in het Spanje van Franco tot mijn vaders vertrek naar Nederland. Het vervolg zou gaan over zijn leven als gastarbeider in Nederland. Mijn eerste roman, Armelia, is een verhaal dat zich afspeelt in zijn geboortedorp, vlak voordat hij werd geboren. Die drie vormen dan een geheel.

Graag zou ik een bijdrage leveren aan het populariseren van de wiskunde. Ik ben immers wiskundige. Ik ben nu wat materiaal aan het verzamelen voor een wiskundeboek bedoeld voor mensen die geen of weinig kennis hebben van wiskunde. Het boek bevat dus geen enkele formule, en is verhalend van vorm. Ik probeer paralellen te trekken tussen wiskunde en de wereld daar buiten. Bijvoorbeeld tussen de voetballer Diego Maradona en Andrew Wiles, een bekende wiskundige die een meer dan 300 jaar oud vermoeden heeft bewezen.

Ik droom van een belangrijk en omvangrijk oeuvre. Naast romans en boeken over wiskunde zou ik graag nog twee compleet andere boeken schrijven; een geschiedenis van Spanje, niet wetenschappelijk, maar op de grens van fictie en non-fictie, en een geschiedenis van het denken. André Klukhuhn schreef al zo’n uitgebreid essay, waarin de relatie tussen literatuur, wetenschap, kunst en religie wordt beschreven. Naar mijn mening vertoont het boek veel hiaten. Bovendien zou ik andere accenten leggen, en ik zou voor een andere insteek kiezen.

Momenteel werk ik aan een novelle waarin een man van middelbare leeftijd ontslag neemt als docent wiskunde, zijn oude leven vaarwel zegt en in Madrid probeert gelukkig te worden.”

5. Tot slot: Welk boek ligt er momenteel op uw nachtkastje?
“Een e-reader heb ik niet, ik houd van papier. Meestal lees ik een aantal boeken tegelijkertijd, op dit moment zijn dat er vier, stuk voor stuk aanraders.

Onlangs ben ik begonnen wat jonge Zuid-Amerikaanse auteurs te lezen en dat bevalt zeer goed. Nu is dat De informanten van Juan Gabriel Vásquez, een zeer geprezen Colombiaanse auteur van mijn leeftijd.

Het tweede boek dat ik nu lees is De Tweede Wereldoorlog van Antony Beevor. Beevor is een zeer bekend historicus en een begenadigd auteur. Eerder schreef hij een standaardwerk over de Spaanse Burgeroorlog.

Het derde boek is de nieuwe uitgave van Peter Sloterdijk: Kritiek van de cynische rede. Soms een beetje lastig te volgen, maar ik vind dat leuk als uitdaging. Ik bewonder mensen die een aparte kijk op de wereld hebben, en Sloterdijk is er zeker een van.

Het laatste boek waarin ik bezig ben is Narcís Oller, grondlegger van de moderne Catalaanse roman. Het heet Goudkoorts en speelt zich af in Barcelona aan het eind van de negentiende eeuw.

Er zijn veel auteurs die ik bewonder. Fernando Pessoa bijvoorbeeld. Zijn Boek der rusteloosheid kun je blijven lezen, maar ook zijn gedichten zijn prachtig.

Twee andere, en misschien wat minder bekende auteurs zijn Knut Hamsun en Miguel de Unamuno. De eerste is een Noorse Nobelprijswinnaar, die fantastische boeken schreef. Honger (1890!) blijft toch wel een van mijn favoriete romans ooit. Hamsun schrijft zo goed en indringend dat je de honger bijna zelf voelt. In die zin is het boek te vergelijken met De drinker van Hans Fallada.

Miguel de Unamuno is een veelzijdig Spaans filosoof die enkele romans schreef die niet alleen goede verhalen zijn, maar ook tot nadenken stemmen. Hij gebruikte zijn romans om zijn filosofische ideeën vorm te geven. In veel opzichten was hij zijn tijd vooruit. In zijn werk zijn al kenmerken van het existentialisme te vinden (ruim voor Sartre) en ook treft men postmoderne kenmerken aan, veel eerder dan bij andere auteurs.”

Bestel direct bij Bruna

Lees ook:Wat ben je toch slim… Ouders dit werkt niet!
Lees ook:Mailen met Anouk Kemper
Lees ook:Hitlers boekenlegger boven water
Lees ook:Mailen met… Saskia Profijt over ‘Zwijgplicht’
Lees ook:Mailen met… Rob Essen over Alles komt goed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.