Mailen met Ivo van Woerden over Het drama van Alphen

Foto: Mark Brants.

Foto: Mark Brants.

Het is vandaag twee jaar geleden dat Tristan van der Vlis een bloedbad aanrichtte in winkelcentrum De Ridderhof in Alphen aan den Rijn. Ivo van Woerden schreef er het boek ‘Het drama van Alphen’ over. Hij vertelt in deze editie van Mailen met… meer over de totstandkoming van dit boek.

“‘Het drama van Alphen‘ begon met een reconstructie in HP/De Tijd. Ik werkte daar als redacteur toen Tristan van der Vlis op 9 april 2011 naar winkelcentrum de Ridderhof in Alphen aan den Rijn reed en daar de eerste op Columbine geïnspireerde schietpartij in Nederland aanrichtte. Het ging in de dagen na het schietincident op radio en televisie vooral over de dader. De mensen die erbij betrokken waren geraakt werden terloops bestempeld als ‘de man in de scootmobiel’ of ‘een voetballer’. Op de redactie vroegen we ons af: wie zijn die mensen? Hoe zijn ze daar terechtgekomen?

Vier dagen na het schietincident was ik voor het eerst in de Ridderhof en daar zag ik tussen de bloemenzee een foto liggen, neergelegd door de zoon van een van de slachtoffers. Er stond bij: “Frans Deutekom, ik geef je een gezicht.” De foto trof mij. Ik bezocht steeds meer mensen die bij het schietincident betrokken waren geraakt en raakte steeds meer gefascineerd door wat daar was gebeurd. Nadat de reconstructie in HP/De Tijd was verschenen kon ik het onderwerp niet loslaten. Uiteindelijk nam ik meer dan 75 interviews af en werkte ik twee jaar aan dit boek, dat een dwarsdoorsnede geeft van de gebeurtenis, gezien door de ogen van de mensen die er ongewild bij betrokken raakten.”

Wat kunnen de lezers verwachten?
“Ik kreeg al een paar keer de vraag van lezers: “Is het wel allemaal echt gebeurd?” Hoewel het boek als een roman is opgezet, is het antwoord beslist ‘ja’. Je leeft en kijkt mee met mensen die er bij zijn geweest. Waarom waren ze net op dat tijdstip in het winkelcentrum? Wie zijn ze? Wat gebeurde er? Wat dachten ze? Hoe is het daarna met ze gegaan? Je volgt ook het ambulancepersoneel en de politie-agenten die die dag moesten werken. Wat troffen ze aan? Hoe gingen ze te werk?  Natuurlijk is het een spannend verhaal om te lezen. Maar juist omdat alles echt gebeurd is en de optelsom van de verhalen meer vertelt dan alleen de sensatie van het moment, krijgt het een diepere betekenis. Het boek bevat aan het einde ook een reconstructie van het leven van de dader en het gaat in op de nasleep van de gebeurtenis. Wie een voorproefje van de stijl wil krijgen, kan op mijn site terecht.

Hoe ging het schrijven?
“Toen ik de interviews had afgerond en voldoende materiaal had verzameld, heb ik ontslag genomen bij HP/De Tijd, zodat ik me volledig op het componeren en schrijven van het boek kon storten. Maar een maand na mijn ontslag zat ik nog iedere dag naar mijn scherm te staren en te denken: “Ik moet iets doen! Maar hoe? Het is zoveel!” Op een gegeven moment heb ik mensen om me heen laten weten dat ik een tijdje slecht te bereiken zou zijn en ben ik zo min mogelijk naar feestjes gegaan. Immers: een vrijdagnacht doorhalen is een heel weekend bijkomen. Zo heb ik een heel regime opgezet dat beter paste bij dit werk: ‘s ochtends om zes uur op, met de hond wandelen, ontbijt meenemen naar mijn werkkamer en dan tot een uur of elf doorwerken. Dan naar de sportschool en ‘s middags nog een ronde. ‘s Avonds weer vroeg naar bed. Juist door de strakke regelmaat lukte het om door te zetten. Het is dus een hele bewuste keuze geweest vóór het boek en de rest moest er even voor wijken. Mijn belangrijkste tip voor aspirant-schrijvers is dan ook: probeer een situatie te creëren waardoor je de rust vindt om je volledig aan je werk te wijden.”

Wat kunnen we nog meer van u verwachten?
“Ik werk op dit moment weer als freelance journalist voor diverse bladen. Voor HP/De Tijd maak ik bijvoorbeeld de maandelijkse interview-serie Bloedverwanten. Ik bevind me in de luxe positie dat er altijd genoeg ideeën zijn voor nieuwe klussen, nieuwe verhalen om te vertellen.”

Welk boek ligt er op uw nachtkastje?
“Er ligt altijd een stapeltje boeken op mijn nachtkastje te wachten. Het laatst gelezen boek was ‘De vergelding‘ van Jan Brokken. Een erg mooi non-fictie boek over een toch weer nieuw aspect van de Tweede Wereldoorlog. Er zijn een aantal auteurs die ik bewonder. Truman Copote bijvoorbeeld. Zijn ‘In Cold Blood‘ is een meesterlijk boek, omdat het zo gedetailleerd een waargebeurd verhaal van alle kanten belicht. Maar als het om fictie gaat, ben ik bijvoorbeeld een groot fan van Haruki Murakami. De manier waarop hij zijn on-alledaagse verhalen vertelt is zo vanzelfsprekend. Hij weet het onderbewustzijn aan te spreken en creëert verhalen die je niet normaal na kunt vertellen. Alleen binnen de kaften van zijn boeken is het volstrekt logisch wat er gebeurt. Ik vind dat een soort overtreffende trap van fictie.”

Bestel direct bij Bruna

Lees ook:Bas Eenhoorn schrijft boek over drama Alphen aan de Rijn
Lees ook:Mailen met Mattijs Joosten over Vatbaar voor illusies
Lees ook:Verhalen achter de foto’s van Steve McCurry
Lees ook:Mailen met… Mirjam Brandenburg over Vondelingen
Lees ook:Mailen met… Bert den Boer over Echt contact

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.