Zelfmoord een keuze of niet?

Viktor; een man in de bloei van zijn leven. Hij heeft goede baan, doet veel aan sport en is vaak te vinden in het Amsterdamse uitgaansleven. Wie had kunnen weten dat deze ogenschijnlijke spontane gelukkig man eigenlijk ontzettend depressief is? Als hij zijn leven, beheerst door paniekaanvallen en depressies, niet meer aan kan, besluit hij om er een eind aan te maken. Eind 1999 springt hij op station Rai in Amsterdam voor de trein, maar zijn zelfmoordpoging mislukt. Hij overleeft het en verliest daarbij zijn beide benen.

Het verhaal van mijn zelfmoord‘ is een aangrijpend, ontroerend en geeft een uitleg over waarom er mensen zelfmoord plegen. Het verhaal begint op het moment dat Viktor wakker wordt in het ziekenhuis, als hij realiseert dat hij nog leeft en dat hij zijn benen is verloren. Hoe leef je dan verder? Als je eigenlijk niet meer wilt leven en daarbij nu ook voor de rest van je leven gehandicapt bent?

Het verhaal wordt afwisselend in de tegenwoordige tijd als de verleden tijd verteld. Daardoor wordt er langzaam opgebouwd naar de reden van zijn sprong als het verloop van zijn revalidatie na zijn sprong. Je leert zijn angst kennen voor zijn ‘onzichtbare vijand’; zijn paniekaanvallen en depressies.

Viktor verblijft twee maanden in het ziekenhuis, daarna vertrekt hij naar een revalidatiekliniek in Amsterdam. In de kliniek lukt het Viktor maar niet om te aarden en zijn weg weer te vinden in de maatschappij. De hulp die hij zoekt, krijgt hij hier niet. Hij ontvlucht de kliniek in de weekenden en verblijft dan in een hotel. In plaats van verder te leven, zoekt Viktor in zijn hotelkamer een nieuwe manier om zelfmoord te plegen. Zijn paniekaanvallen en depressies beheersen nog steeds zijn leven en hij ziet dan ook geen andere mogelijkheid dan een nieuwe poging te doen.

Vanwege een gelukkige samenloop van omstandigheden (eigenlijk een engeltje op zijn schouder)  komt het niet zover. Hij vertrekt uit de kliniek en na een kort verblijf bij zijn ouders gaat hij naar een revalidatiekliniek in Duitsland. Hier vindt hij stukje bij beetje zijn plek; hij leert weer langzaam om lol te hebben in het leven, om anderen te vertrouwen en bovendien zichzelf te vertrouwen. Het is dan ook pas in deze kliniek dat eindelijk wordt vastgesteld wat al jaren de reden is voor Viktor zijn depressies en angsten: een borderline-persoonlijkheidsstoornis. Eindelijk krijgt hij het medicijn voorgeschreven, wat hij eigenlijk al jaren eerder moest hebben.  Door deze diagnose en medicijnen leert Viktor het leven weer op te pakken en niet meer te strijden tegen zijn onzichtbare vijand:  “Ik weet dat ik ooit dood zal gaan – daar is nog geen medicijn voor – maar ik heb besloten de dood af te wachten in plaats van ernaar op zoek te gaan”.

Des ondanks het onderwerp en toon van het verhaal, is het niet meelijwekkend geschreven. Viktor is niet bang om eerlijk te zijn over zijn narcistische en egocentrische karaktertrekken en verbloemt niet zijn fouten en gedrag naar anderen.

Dit boek is niet alleen geschreven voor mensen met angsten en ernstige depressies. Het is vooral geschreven voor mensen daarom heen familieleden en vrienden van mensen met een zelfmoordneiging. Het geeft inzicht in de soms hopeloze situatie waarin mensen zich kunnen bevinden, waar het niet draait om een keuze, maar omdat het voor die mensen niet anders kan.

Tekst: Leoni van Amstel

Bestel direct bij Bruna

Lees ook:Het verhaal van mijn zelfmoord, Viktor Staudt
Lees ook:Kosmos Uitgevers koopt vertaalrechten biografie Robin Williams
Lees ook:Boekenweekactie: Boodschap voor je jongere ik (+Win!)
Lees ook:Joost Zwagerman overleden; dit schrijven de media
Lees ook:Viktor & Rolf maken sprookjesboek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.