Een gesprek met… Ebru Umar

Na een aantal mislukte pogingen op Skype, krijg ik Ebru Umar dan toch eindelijk te pakken. Haar nieuwe boek ‘99 gesprekken met’ is pas geleden uitgebracht. Het boek is een bundeling van verschillende interviews die ze heeft gehouden voor Libelle. In haar boek heeft ze alle geïnterviewde ingedeeld in categorieën, van hartjes en cadeautjes tot de nee-zeggers. Naast haar boeken schrijft Ebru elke week columns voor onder andere de Metro. Ze woont in Amsterdam, maar gaat graag naar Turkije.

Ebru, je bent zelf van Turkse afkomst en noemt jezelf de eerste generatie Nederlanders wat bedoel je hier precies mee?
‘Ik bedoel hiermee dat ik de eerste generatie import Nederlanders ben. Ik ben in Nederland geboren en getogen. Mijn ouders komen uit Turkije en mensen vinden het dan leuk om jou ook Turks te noemen, maar dat is gewoon niet zo. Als je in een land bent opgegroeid en alleen maar dat land hebt meegekregen dan ben je daar onderdeel van. Dus ik houd er gewoon van om te zeggen dat ik eerste generatie Nederlander ben. Ik kan zeggen dat ik de eerste generatie ben van de mensen die naar Nederland zijn getrokken.’

In je columns haal je vaak uit naar godsdiensten, zo ook naar de Islam, is dit bewust?
‘Haha, alles wat ik doe en schrijf in mijn columns is wat mij op dat moment bezighoudt. Hoe bewust is het nou eigenlijk? Het is niet dat ik denk laat ik de Islam onderuit halen. Nee, het is omdat het op dat moment actueel is en het is hoe ik mij voel. Een column is iets wat je schrijft met je mening erin. En dit is wat ik er op dat moment van vind.’

Zijn al jouw columns gebaseerd op de werkelijkheid of wordt er wel eens wat aangedikt?
‘Nee, alles is gebaseerd op de werkelijkheid en alle fragmenten maak ik zelf mee.’

Maar hoe ziet jouw dag er nou precies uit? Want ik neem aan dat je niet de hele dag columns schrijft?
‘Nee, inderdaad helemaal niet zelfs. Aan de ene kant is het heel saai en aan de andere kant heel erg actief, maar als freelancer ga je in ieder geval nergens heen. Je moet er heel goed tegen kunnen om thuis te zijn en om jezelf aan het werk te zetten. Ik heb vandaag bijvoorbeeld geen interview gedaan of geen column geschreven. Ik heb eigenlijk alles van mijn computer een beetje weggewerkt, wat weggewerkt kon worden. En gisteren heb ik echt helemaal niks gedaan, omdat ik echt heel erg moe was. Ik was lichamelijk echt helemaal uitgeput.’

En toch schrijf je elke week?
‘Ja, ik schrijf elke week voor de Metro. Elke week voor Geen Stijl en ook nog eens voor de Libelle. Zoals nu heb ik een productie voor de Libelle met quotjes en daarvoor heb ik dan vandaag wat mensen gebeld, gemaild en gesmst. Dat is ook allemaal werk, ik heb dan weliswaar niet geschreven, maar je hebt wel gewerkt aan de productie.’

Hoe kom je toch elke week aan al je ideeën voor je columns terwijl je veel thuis zit?
‘Een hele goede vraag, want soms vraag ik me dat ook wel af en dan ga ik panieken. De enige manier waardoor je ideeën krijgt is door achter je computer te gaan zitten en te bedenken; wat houdt mij bezig. Over het algemeen schrijf ik maatschappij kritische columns en dan lees je eigenlijk alles op het internet of ik kijk tv-programma’s. En daar moet ik het vandaan halen.’

Dus het dagelijkse leven is jouw grootste inspiratiebron?
‘Ja, en dan niet wat er buiten de deur gebeurt, maar meer wat er binnen mijn computer afspeelt.’

In jouw columns ben je niet mals in de dingen die je zegt, is dit wie je bent?
‘Ja, het is hoe ik ben, het is niet gemaakt.’

Je bent vaak kritisch in je columns, krijg je daar nare reacties op?
‘Ik krijg alleen maar nare reacties. Maar daar trek ik me niks van aan. Mensen hebben mij wel eens bedreigd, maar nou ja. Mensen zeggen zoveel maar doen zo weinig.’

Wat is nou de basis van een goede column?
‘Je mening, een goed verwoorde mening en dat je die met zoveel mogelijk humor opschrijft. Een column gaat over jou. Jouw blik op wat je bezighoudt.

Zelf kom je uit het bedrijfsleven, wat vind je spannender journalistiek of het bedrijfsleven?
‘Het bedrijfsleven. Het is veel spannender omdat je met heel veel mensen werkt. Maar laat ik het anders zeggen. De journalistiek is heel dom. Ik kan het iedereen aanraden om allereerst een vak te leren en daarna pas de journalistiek in te gaan. Want iedere Jan Lul kan zichzelf journalist noemen en je moet iets van de wereld weten voordat je slimme vragen kunt stellen. Je moet een kader hebben vanuit waar je naar de wereld kijkt, de journalistiek zou gewoon een bijvak van elke wetenschappelijke studie kunnen zijn. Meer is het gewoon niet! Maar wat journalistiek dan weer leuk maakt is dat je bezig bent, met wat Nederland bezighoudt.’

Je hebt nu een boek uitgebracht ‘99 gesprekken’, waarom besloot je dit te doen?
‘Ik werd benaderd door een uitgever en het leek mij helemaal geen goed idee om een boek te schrijven. Want het kost veel te veel tijd en het levert veel te weinig geld op. Maar een boek is goed voor je marketing en dat kon ik wel gebruiken. Dus daarom heb ik dat boek uitgegeven. Ik heb daarnaast gekeken naar wat makkelijk schrijfbaar was, want ik had geen zin om er uren aan te besteden. Dus dan is het goed om iets te bundelen. Mijn columns bundelen zag ik niet zoveel heil in, maar mijn interviews bundelen vond ik wel heel erg leuk. Want zo kon ik er heel veel bij vertellen over de geïnterviewde maar ook over het interview zelf, dus vandaar.’

Jouw interviews heb je ingedeeld in verschillende categorieën. Ik interview jou nou, onder welke categorie beschouw jij jezelf als je geïnterviewd wordt?
‘Mmhh.. dat is wel een hele goede. Ik zou mezelf onder de hartjes of de helden scharen. Ik ben wel iemand die wat voor een ander doet. En ik heb bij de helden mensen ingedeeld die iets voor een ander doen, dus in dit geval iets voor mij hebben gedaan. Bij de hartjes heb ik mensen ingedeeld die heel knorrig lijken, maar eigenlijk heel lief zijn. Deze categorie was moeilijk te scheiden, maar ik heb gekeken naar mensen die iets voor mij hebben gedaan dus vandaar dat ik dit onderscheid heb gemaakt.’

Zie je jezelf dan als een knorrig persoon die heel lief is, aangezien je bij de hartjes hoort?
‘Nee, nee, het is mijn imago. Sommige mensen dat ik een onhandelbare bitch ben. En als je zij mij dan gesproken hebben denken ze ‘oh dat valt voor 300% mee’.’

In jouw boek heb je ook de nee-zeggers opgenomen o.a. Matthijs van Nieuwkerk, irriteert het je dat ze geen interview willen geven?
‘Ja, het irriteert mij mateloos. En om twee redenen: ten eerste maken ze zelf interviews en weten ze echt wel hoe moeilijk het is om een programma vol te krijgen, laat staan een blad vol te krijgen. Dus ik vind dat als een college je belt je gewoon ja hoort te zeggen. En ten tweede gaat het ook om de manier waarop. Heel veel mensen vinden de Libelle niet stoer. Maar als de Vogue belt dan is het een eer, want oh oh de Vogue is zo’n chique titel. Libelle is het blad van de Nederlandse maatschappij, het wordt gelezen door drie miljoen Nederlanders. Dus als Libelle je belt dan schrap je jouw agenda en dan kan het mij niet schelen wie je bent.’

Heb je de nee-zeggers meerdere keren benaderd?
‘Al die mensen die onder de nee-zeggers vallen heb ik een paar keer benaderd. Behalve Epke Zonderland want die had ik net in het najaar gebeld. Maar zijn manager was onhandelbaar.’

Stel iemand wil een interview met jou afnemen, door wie zou jij dan echt nog een keer geïnterviewd willen worden?
‘Uh ik denk door Eva Jinek. De persoon spreekt mij aan. Eva en ik delen een heleboel dingen. Eva is buitenlands en nog veel meer buitenlander dan ik. Dus Eva weet hoe het is om een buitenstaander in Nederland te zijn en dan ook nog eens een buitenstaande vrouw. En dan ook nog eens een keer met een werkende moeder in de Nederlandse competitie maatschappij die helemaal nergens op gebaseerd is. In de Nederlandse media hoef je niet goed te zijn om verder te komen. Je moet hier gewoon een paar succes dingetjes hebben en mensen moeten je aardig vinden. Dus ik deel met Eva meer subjectieve dingen dan zakelijke dingen. Daarom zou ik het wel spannend vinden om met haar te praten. Want zij zou hele andere vragen stellen dan bijv. Paul Witteman of een andere grachtengordeljournalist.’

Ebru, je lijkt een erg druk werkend persoon wat doe jij precies om te relaxen?
‘Wat doe ik om te relaxen? Dan ga ik naar Turkije, soms wel een paar maanden. Ik kan natuurlijk ook vanuit Turkije werken. Als ik hier in Nederland werk heb ik echt een soort druk terwijl als ik vanuit Turkije werk doe ik exact hetzelfde alleen dan is de omgeving anders. Het is er zonnig er is een strand. De sfeer is daar gewoon anders. Als ik in Nederland ben kijk ik graag een filmpje of ik ga naar de bioscoop. Ik ga heel veel naar de bioscoop.’

Je woont in Amsterdam, wat is jouw favoriete plek om heen te gaan?
‘In Amsterdam? Daar moet je gewoon wegblijven haha. Amsterdam is de meest overschatte, arrogante en ingenomen stad van Nederland. Je moet hier gewoon wegblijven. De enige goede plek in Amsterdam is mijn eigen huis. Ik deel weinig met Amsterdam.’

Naast haar werk in haar columns is Ebru ook heel actief op Twitter. Ze haat het om niemand te mogen haten in haar columns. Ze gaat bijna op vakantie naar Turkije en de laatste film die ze gezien heeft in de bioscoop is Midnightschildren “Een echte aanrader”, aldus Ebru.

Tekst: Chantal Bolleman

Bestel direct bij Bruna

Lees ook:Mailen met Esther Jacobs (+Win!)
Lees ook:Q-music dj Patricia van Liemt schrijft openhartig over ivf
Lees ook:Boekenblog leest ‘Een jaar offline’ van Bram van Montfoort
Lees ook:Mailen met Thomas Zijlma
Lees ook:Linda de Mol schrijft columns echt zelf

Eén reactie op “Een gesprek met… Ebru Umar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.